دوشنبه ۰۵ مهر ۱۴۰۰

بیانات


منشآتِ ابن طاوس


منشآتِ ابن طاوس

ابن حجر در لسان المیزان درباره علّامه حلّی می‌گوید: «و کان آیه فی الذکآء».[1]

کیفیت ورود و خروج علّامه حلّی در مناظره با علمای مذاهب در مجلس شاه خدابنده به قدری جالب و زیبا بود که توجّه سلطان خدابنده را به خود جلب کرد و سبب شد که مذهب شیعه در ایران رواج پیدا کند.

علّامه با این جایگاه علمی و معنوی، شاگرد بلاواسطه ابن طاوس بوده است و او را صاحب کرامت معرّفی می‌کند.

برخی بر سید ابن طاوس اشکال کرده‌اند[2] که در کتب خود ادیعه و زیاراتی برای اماکن مقدّسه ذکر کرده و معلوم نکرده است که از منشآت خودش است یا از مصادر نقل کرده است. پس از چاپ مستدرک الوسائل حاجی نوری معلوم شد که این زیارات در مصادر نقل شده است و ابن مشهدی در مزار همان زیارات را مسنداً نقل کرده است.[3]


[1] لسان المیزان، ج۲، ص۳۱۷، رقم ۱۲۹۵.

[2] از جمله صاحب روضات در روضات الجنّات (ج۴، ص۳۳۰، ش۴۰۵).

[3] محدّث نوری در خاتمه مستدرک الوسائل (ج۲، ص۴۵۰-۴۵۱، چاپ جدید) در مقام اشکال بر صاحب روضات الجنّات چنین نوشته است:

أوّلاً: أنّ دیدن السید فی بعض مولّفاته کالأمان و المهج و الدروع أنّه إذا أراد ذکر دعاء أنشأه بنفسه التصریح به، فلاحظ حتّی یظهر لک صدق ما ادّ عیناه، و لولا خوف الإطاله لأشرت إلی مواضعه.

… و رابعاً: أنّ ما ذکره السید من الآداب و الأعمال المتعلّقه بالمسجد ذکره قبله الشیخ محمد بن المشهدی فی مزاره و ذکره قبله الشیخ الجلیل المفید رحمه الله فی مزاره، و العجب من قوله «فی شیء من کتب أصحابنا… إلی» آخره، فهب أنّه ما عثر علی المزارین، فهلاً نظر إلی مزار البحار؟!