پنجشنبه ۰۱ مهر ۱۴۰۰

از مرحوم آیت الله سید احمد زنجانی


گزیده الکلام …؛حکم غنا در اسلام

حکم غنا در اسلام


گرچه مغنّى در این عصر هم خیلى احترام پیدا کرده؛ غنا که از مناهى الهیّه و محرّمات شرعیّه است، رونقى به سزا یافته، به نحوى که یکى از علوم شمرده مى ‏شود، مى ‏گویند: علم موسیقى. حتّى در مدارس نیز براى بچّه‏ ها درس قرآن را رسما ترک کرده، در جاى آن موسیقى گذاشتند و آن را هم مانند سایر تقسیمات تعلیماتى، به سه دوره ابتدائى و متوسّط و عالى تقسیم نموده ‏اند، در حالتى که رئیس مذهب ما حضرت جعفر صادق (علیه السلام) مى ‏فرماید: «مجلس غنا است که خداوند به اهل آن نظر نمى‏ نماید.»[1] و باز از آن حضرت، غنا را پرسیدند، فرمود: «داخل خانه‏اى نشوید که خداوند از اهل آن روگردان است[2]» و روگردانى خدا نیز اثرش همان است که در خارج مى ‏بینید و در روزنامه‏ ها مى ‏خوانید و از رادیوها مى‏ شنوید.

خلاصه، غنا و آواز و نواختن تار و ساز، از مناهى خداوند است؛ حتّى آنچه از دهن رادیو بیرون مى ‏آید، شنیدن آن هم داخل در مناهى الهى است. پس مجلس رادیو که صداى غنا یا ساز را تحویل مى ‏دهد، آن مجلس نیز مجلس غنا است که خداوند به اهل آن نظر نمى‏ نماید؛ چون رادیو، آلت نقّاله صوت است، پس هر چه از دهن رادیو بیرون مى‏ آید، حکم آن، حکم خارج است. پس اگر شنیدن آن، در خارج حرام باشد، شنیدن آن از رادیو نیز حرام است؛ و اگر حلال باشد، حلال. و چون شنیدن غنا و آواز و یا غیبت مثلاً در خارج حرام است، پس در رادیو نیز حرام است.

خلاصه، حرفى که از دهان رادیو بیرون مى ‏آید، حکم حرفى را دارد که از دهان گوینده ‏اش بیرون مى ‏آید؛ شنیدنش حلال باشد، حلال؛ حرام باشد، حرام.


[1]. عبد على بن جمعه عروسى حویزى، تفسیر نور الثقلین، ج‏4، ص195.

[2]. محمّد بن یعقوب کلینی، کافی، ج6، ص434.