چهارشنبه ۳۱ شهریور ۱۴۰۰

از مرحوم آیت الله سید احمد زنجانی


گزیده الکلام…؛راه باریکی به سوی خدا


راه باریکی به سوی خدا

آقاى آقا مرتضى، نجل مرحوم آیت اللّه‏ حائرى نقل کرد که:

در عراق (اراک)، هفت هشت نفر از طایفه بیات، شراب خورده، مست شده بودند. در این اثناء، همه به شور مستى، از اطاق بیرون آمده بودند. همین که آن ها بیرون آمده بودند، بلافاصله سقف اطاق خوابیده بود. بعد آن ها توبه کرده بودند و گفته بودند: خداوندى که ما را در چنین حال مخالفت و نافرمانى، مشمول عنایت خاصه خود قرار بدهد، کمال بى ‏شرمى است که انسان بر مخالفت آن قدم بردارد. پس از همان جا برگشته، از کار ناشایست خود توبه کرده بودند. در واقع، این نسیم رحمتى بوده [که] بر قالب آن ها دمید، از مستى به هوششان آورد و از خواب بیدارشان کرد. و گویا خوابشان چندان سنگین نبوده که به یک جنبش از خواب بیدار گردیدند؛ چون بنده در هنگامى که راه معصیت و مخالفت مولى را مى ‏پیماید، اگر التفات بر این معنى نماید که این جاده که من دارم مى‏روم، جاده عصیان و راه طغیان است، هر طور باشد در دل خود، یک شرمند‏گى پیدا مى‏ کند و این شرمندگى، خود، یک راه باریکى است به خدا؛ و ممکن است همین راه، به تدریج گشاد شود تا بنده یک دفعه خود را وارد این راه نموده، خود را در دامن مولا بیندازد.

پس این دسته اشخاص که التفات بر این دارند، خوابشان چندان سنگین نمى ‏شود؛ و امّا آن دسته ‏اى که کار ناشایست خودشان را شایسته و خطاى خودشان را صواب مى ‏دانند، آن ها خوابشان در نهایت سنگینى است. این آخوندنماها با فرنگى مآب ها، صلح و مصالحه کرده، خطاى آن ها را صواب و کار ناشایست آن ها را شایسته در نظر آن ها مى ‏نمایند. این ها، خواب آن بیچارگان را سنگین مى ‏نمایند و آن راه باریک را به روى آن ها مى‏ بندند. ریش تراشیدن را معصیت نمى‏ داند تا درصدد اصلاح آن باشد؛ مى‏ گوید: در قرآن نیست، با اینکه در قرآن است؛ ولى این آخوندنماها پیدا نمى ‏کنند. در همان صفحه‏اى است که عدد رکعات نماز پنج گانه در آن صفحه است!

بارى، انسان در هر راه باشد، باز باید راه باریکى با خدا داشته باشد.