پنجشنبه ۰۱ مهر ۱۴۰۰

ویژه نامه


اللّهُمَّ عَرِّفْنِی حُجَّتَکَ

اللّهُمَّ عَرِّفْنِی حُجَّتَکَ

بر حسب روایات بسیار در عصر غیبت حضرت صاحب الامر علیه السلام، به واسطه فتنه هاى زیاد و آزمایش هاى شدیدى که پیش مى آید، حفظ دین سخت دشوار مى شود و از بوته امتحان جز افرادى که در شدائد شکیبا و در معرفت و ولایت استوار و پابرجا باشند بى غَلّ و غش و خالص بیرون نخواهند آمد.

گمراهى ها و اغوائات و انحراف ها از حق فراوان مى شود و حتى به اسم اسلام بدعت ها مى سازند و شبهه ها منتشر مى کنند و تحیّرها و سرگردانى ها ایجاد مى نمایند و چنان شود که بر حسب بعضى روایات شخص صبح مى کند، در حالى که مؤمن است و شام مى کند در حالى که منافق یا کافر است و همچنین شب مى کند در حال اسلام و ایمان، و صبح مى کند در حال کفر و نفاق. امواج ابتلائات، امتحانات، موجبات تزلزل عقیده، شک در عقاید دینى و ارتداد از هر سو افراد را احاطه مى نماید، آنچنان تمیز و تخلیصى پیش مى آید که نظیر آن را نه کسى دیده و نه شنیده باشد. اکثریت در منجلاب فساد و گمراهى غوطه ور شوند و چنان شود که کسى عقاید اسلامى حتى اسم جلاله «الله» را نتواند بگوید مگر بطور پنهانى، و براى کسى ایمانش سالم نماند.[1]

«اِلاّ مَنْ یَفِرُّ مِنْ شاهِق اِلى شاهِق وَ مِنْ جُحُر اِلى جُحْر»[2]

از بهترین روشها برای در امان ماندن در اوضاع آخر الزمان قرائت و انس با ادعیه ای است که در روایات متعددی بر آن تاکید شده است. اصولا یکی از وظایف مهم منتظران در زمان غیبت کبری خواندن دعاهای وارده و دعا برای تعجیل در ظهور است. در این باره دعاهای مختلفی از طریق معصومین علیهم السلام وارد شده که اهتمام به قرائت آنان بسیار شایسته می باشد.

یکی از مهترین ادعیه ای که در روایات معتبر بدان توصیه شده است «دعای اللهم عرفنی نفسک» است. در روایت معتبری از امام صادق علیه السلام چنین می خوانیم :

قَالَ زراره: جُعِلْتُ فِدَاکَ، إِنْ أَدْرَکْتُ ذلِکَ الزَّمَانَ أَیَّ شَیْ‌ءٍ أَعْمَلُ؟ قَالَ: یَا زُرَارَهُ إِذَا أَدْرَکْتَ ذلِکَ الزَّمَانَ، فَادْعُ بِهذَا الدُّعَاءِ: اللّهُمَّ عَرِّفْنِی نَفْسَکَ؛ فَإِنَّکَ إِنْ لَمْ تُعَرِّفْنِی نَفْسَکَ لَمْ أَعْرِفْ نَبِیَّکَ اللّهُمَّ عَرِّفْنِی رَسُولَکَ؛ فَإِنَّکَ إِنْ لَمْ تُعَرِّفْنِی رَسُولَکَ لَمْ أَعْرِفْ حُجَّتَکَ اللّهُمَّ عَرِّفْنِی حُجَّتَکَ؛ فَإِنَّکَ إِنْ لَمْ تُعَرِّفْنِی حُجَّتَکَ ضَلَلْتُ عَنْ دِینِی».خدایا خودت را به من بشناسان که اگر خودت را به من نشناسانى پیامبرت را نخواهم شناخت، خدایا رسول خود را به من بشناسان که اگر او را به من نشناسانى حجتت را نخواهم شناخت و اگر حجت خود را به من نشناسانى در دینم گمراه خواهم شد.[3]

به طور کلی در این دعای مهم دو مضمون حائز اهمیت است:

1 – شناخت واقعی خداوند و پیامبر و امامان معصوم، تنها با توفیق و یاری الهی صورت میگیرد.

2 – شناخت واقعی خداوند با شناخت پیامبر و شناخت واقعی پیامبر با شناخت امامان و شناخت دین حقیقی تنها با شناخت امام میسّر خواهد بود.


[1] -معرفت حجت خدا، لطف الله صافی.ص 2

[2] – مستدرک الوسائل، ج‌11، ص: 388‌

[3] -اصول کافی ج‌2، ص: 149