پنجشنبه ۲۵ شهریور ۱۴۰۰

ویژه نامه


در راه بندگی

در راه بندگی

«لَهُمْ دَوِیٌّ کَدَوِیِّ النَّحْلِ»

پارسایی، روی گردانی از مادیات و پرداختن به ملکات عالی و کوشش در راه بندگی خداست و یاران امام حسین علیه السلام این گونه بودند. مراتب زهد و عبادت آنان در تاریخ آمده است و ما در اینجا به ذکر چند نمونه اکتفاء می کنیم:

1.سعید بن عبد الله الحنفی: «کان من وجوه الشیعه بالکوفه و ذوی الشجاعه والعباده فیهم»

2.کنانه بن عتیق التغلبی: «کان بطلا من ابطلال الکوفه و عابدا من عبادها و قارئا من قرائها»

3.سوید بن عمرو الخثعمی: «کان شیخا شریفا عابدا کثیر الصلوه و کان شجاعا مجربا فی الحروب»

4.نافع بن هلال الجملی: «کان سیدا شریفا سریا شجاعا و کان قارئا کاتبا من حمله الحدیث …»

5.عابس بن ابی شیب الشاکری: «کان بین رجال الشیعه رئیسا شجاعا خطیبا ناسکا متهجدا»

6.حنظله بن اسد الشبامی: «کان ..وجها من وجوه الشیعه، ذالسن و فصاحه شجاعا قارئا»

7.بریر بن خضیر الهمدانی: «کان ….شیخا تابعیا ناسکا قارئا للقرآن، من شیوخ القراء …»

8.مسلم بن عوسجه الاسدی: «کان …رجلا شریفا سریا عابدا متنسکا»(ابصار العین ص 125)

پس عبادات آنان به شب عاشورا اختصاص نداشته بلکه این عاشقانِ عبادت، می خواستند در آن شب با نماز، قرآن و دعا وداع کنند.

مرحوم سید می گوید:

«بَاتَ الْحُسَیْنُ وَ أَصْحَابُهُ تِلْکَ اللَّیْلَهَ وَ لَهُمْ دَوِیٌّ کَدَوِیِّ النَّحْلِ مَا بَیْنَ رَاکِعٍ وَ سَاجِدٍ وَ قَائِمٍ وَ قَاعِد.»

حسین علیه السلام و اصحاب او شب را به صبح رساندند در حالتی که زمزمه قرائت قرآن و مناجات و نماز آنها چون زمزمه زنبوران عسل بود.»(لهوف ص 94، بحار الانوار ج 44ص 394)‏

همچنین در توصیف اصحاب سید الشهداء علیه السلام چنین می خوانیم:

شخصی خدمت امام صادق علیه السلام رسید و عرض کرد مرا از احوال اصحاب حسین علیه السلام و اقدام آنها بر مرگ آگاه کن. امام علیه السلام فرمود:

«إِنَّهُمْ کُشِفَ لَهُمُ الْغِطَاءُ حَتَّى رَأَوْا مَنَازِلَهُمْ مِنَ الْجَنَّهِ فَکَانَ الرَّجُلُ مِنْهُمْ یُقْدِمُ عَلَى الْقَتْلِ لِیُبَادِرَ إِلَى حَوْرَاءَ یُعَانِقُهَا وَ إِلَى مَکَانِهِ مِنَ الْجَنَّه.»(بحار الانوار ج 44 ص 297)

از این روایت استفاده می شود که پرده از جلو دیدگان تمام یاران آن حضرت برداشته شده و همه آنها موفق به دیدن منازل بهشتی شده اند.

همچنین پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله درباره آنان فرمود: «لایجدون الم مس الحدید) یعنی یاران امام علیه السلام درد و ناراحتی ضربت شمشیر را حس نمی کردند. (بحار الانوار ج 45 ص 80)

از طرف دیگر امام حسین علیه السلام برای آنان طلب رحمت کرد و فرمود: «قوموا رحمکم الله» در زیارت آن شهدا چنین می خوانیم:

«ِطَافَتْ عَلَیْکُمْ رَحْمَهٌ مِنَ اللَّهِ وَ بَلَغْتُمْ بِهَا شَرَفَ الدُّنْیَا وَ الْآخِرَهِ» (کامل الزیارات ص 243) در زیارت دیگری می خوانیم: «ْأَنْتُمْ خَاصَّهُ اللَّهِ اخْتَصَّکُمُ اللَّهُ لِأَبِی عَبْدِ اللَّهِ أَنْتُمُ الشُّهَدَاءُ وَ أَنْتُمُ السُّعَدَاء.» (همان ص 242)

همچنین امام حسین علیه السلام آن بزرگ مردان را مصداق این آیه کریمه می داند «مِنَ الْمُؤْمِنِینَ رِجالٌ صَدَقُوا ما عاهَدُوا اللَّهَ عَلَیْهِ- فَمِنْهُمْ مَنْ قَضى‏ نَحْبَهُ‏.»

چنانچه در مشایعت جنازه مسلم بن عوسجه و هنگامی که خبر شهادت قیس بن مسهر صیداوی به آن حضرت رسید، این آیه را تلاوت فرمود. (ابصارالعین ص 66)

برهمین اساس می توان چنین گفت که اکنون که حقائق تاریخ اقوام و ملل جهان تا حد زیادی آشکار شده است با تکیه بر آنها می توان گفت که در هیچ زمانی و مکانی و در هیچ ملتی هرگز مردانی به عظمت اصحاب امام حسین علیه السلام سراغ نداریم و حد تام آنان را حضرت در شب عاشورا بیان فرمود و تصریح به بی مانندی آنها کرد، آنجا که فرمود:

«فَإِنِّی لَا أَعْلَمُ أَصْحَاباً أَوْفَى وَ لَا خَیْراً مِنْ أَصْحَابِی.‏»

منابع: بحار الانوار،ثارالله، کامل الزیارات، ابصار العین