یکشنبه ۲۸ شهریور ۱۴۰۰

بیانات


قول به حجیت ظن مطلق


قول به حجیت ظن مطلق

سید حسن صدر اجازه مفصّلی برای شیخ آقابزرگ نوشته که خودش کتاب مستقلّی است.[1] در آن اجازه از سید صدر الدین – جد آقای سید صدر الدین صدر – نقل می‌کند که در سال 1205 وحید بر حجّیت ظنّ مطلق مصرّ بود. وحید، سید مجاهد و میرزای قمی قائل به حجّیت ظن مطلق بودند.[2]

وقتی زمان می‌گذرد، انسان خیال می‌کند که قول به ظنّ مطلق قول شاذّی است در حالی که در آن زمان قول مشهوری بود و بزرگانی به آن قائل بودند.


[2]. کتاب الشیعه، ش۱، ص 427. عبارت این است:

قال سید صدر الدین فی اوّل رسالته التی کتبها فی رد القول بحجّیّه الظن المطلق ما نصه: وردتُ کربلاء سنه خمس و مائتین بعد الألف و أنا ابن اثنتی عشره سنه، فوجت فیها الأُستاد الأکبر محمد باقر بن محمد أکمل مصرّاً علی حجّیّه الظنّ المطلق، و قد تبعه علی ذلک أبو القاسم القمی، و صهره السید علی بن محمد علی، و حفیده محمد بن علی، و السید المحقّق المؤسس المتقن المحسن بن الحسن الأعرجی… .