شنبه ۰۳ مهر ۱۴۰۰

بیانات


مستدرک حاجی نوری


مستدرک حاجی نوری

مرحوم حاج میرزا حسین نوری صاحب مستدرک بسیار محقّق و عظیم الشأن بود.[1]

خاتمه مستدرک ایشان در علم رجال بسیار پرفائده است. نزد اهل تحقیق این کتاب بسیار ارزشمند است. ممکن است منشأ قضاوت مخالفان، کتاب فصل الخطاب ایشان باشد که آن نیز درست فهم نشده است.

استناد فصل الخطاب به حاجی نوری قطعی است.


[1] علّامه سید عبدالحسین شرف الدین در کتاب بغیه الراغبین، استادش محدث نوری را چنین می‌ستاید: «کان (أعلی الله مقامه) وجهه الأعلام من حمله السنن النبویه، و حفظه الآثار المقدّسه، قبله روّادها، و قدوه الباحثین عن مفادها، غیر مدافع و لامعارض، و کان فی الإیمان بالله (عزّوجلّ) و الثقه به و التوکّل علیه و التسلیم إلیه و الرضی بقضائه و قدره و النصح له و لکتابه و لرسوله و لأئمّه المسلمین و لعامّتهم و الورع عن محارمه و الاجتهاد فی عبادته تعالی فی غآیه لاترام، و شأوِ لایدرک، و کان بحیث لاتدرک آثاره فی مکارم الأخلاق و محامد الصفات و عزّه النفس و تأنّقها و الترفّع بها، مع التواضع للمؤمنین، و العطف علی الیتامیٰ و الأیامیٰ و الفقراء و المساکین، لایجاریٰ فی شرفه، و لایباریٰ فی علوّ قدره، و کان من علمی الفقه و الأصول فی ذروه سامیه، ذا ملکه قدسیه راسخه تبوّأ فیها منازل الفقهاء المسلمین.

عرفت منه الإخلاص لوجه الله (عزّوجلّ) فی کلّ ما یصدر عنه من قول أو فعل، فأخذ بمجامع قلبی، و ملک حُبُّه جهداً، و لم یدّخر عنّی وسعاً، و أجازنی إجازه مفصّله، فکنت مغتبطاً بحسن ظنّه، محبّواً بثنائه، محبوراً بدعائه، حتّی قضیٰ نحبه مبروراً مشکوراً، أعلی الله مقامه و أجزل إکرامه». (موسوعه الإمام السیّد عبدالحسین شرف الدین، ج۷، ص۵۰۹-۵۱۰)