چهارشنبه ۳۱ شهریور ۱۴۰۰

از مرحوم آیت الله سید احمد زنجانی


گزیده«اربعینیات»…………. درک شب قدر

گزیده«اربعینیات»…………. درک شب قدر

عَنْ أَبِی جَعْفَرٍعلیه السلام : «إِنَّ النَّبِیّ صلی الله علیه و آله لَمَّا انْصَرَفَ مِنْ عَرَفَاتٍ وَ سَارَ إِلَى مِنًى، دَخَلَ الْمَسْجِدَ، فَاجْتَمَعَ إِلَیْهِ النَّاسُ یَسْأَلُونَهُ عَنْ لَیْلَهِ الْقَدْرِ، فَقَامَ خَطِیباً، فَقَالَ بَعْدَ الثَّنَاءِ عَلَى اللهِ: « أَمَّا بَعْدُ، فَأَیُّکُمْ سَأَلْتُمُونِی عَنْ لَیْلَهِ الْقِدْرِ، فَلَمْ أَطْوِهَا عَنْکُمْ‏؛ لِأَنِّی لَمْ أَکُنْ بِهَا عَالِماً. اعْلَمُوا أَیُّهَا النَّاسُ، أَنَّهُ مَنْ وَرَدَ عَلَیْهِ شَهْرُ رَمَضَانَ وَ هُوَ صَحِیحٌ سَوِیٌّ، فَصَامَ نَهَارَهُ وَ قَامَ وِرْداً مِنْ لَیْلِهِ وَوَاظَبَ عَلَى صَلَاتِهِ وَهَاجَرَ إِلَى جُمُعَتِهِ وَ غَدَا إِلَى عِیدِهِ، فَقَدْ أَدْرَکَ لَیْلَهَ الْقَدْرِ وَ فَازَ بِجَائِزَهِ الرَّبِّ، قَالَ: فَقَالَ أَبُو عَبْدِ اللهِ: فَازَ وَ اللهِ بِجَوَائِزَ لَیْسَتْ کَجَوَائِزِ الْعِبَادِ»[1].

یعنی «حضرت رسول صلی الله علیه و آله هنگامی که از عرفات برگشت به منی، داخل مسجد شد و مردم دورش جمع شدند که از لیله القدر بپرسند. پس پا شد، خطبه خواند و بعد از ثناء الهی فرمود: «شما از من لیله القدر را پرسیدید. من پنهان نکردم از شما؛ برای این که من آن را نمی دانم. بدانید ای مردم! هرکس که بر او شهر رمضان وارد شود و او صحیح و سالم باشد و روزش را روزه بگیرد و پاره [ای] از شبش را قیام به عبادت نماید و مواظب نمازهایش باشد و برای جمعه و جماعت حضور پیدا کند و عمل عیدش را انجام دهد، او ادراک لیله القدر را نموده و به جایزه خداوند رسیده.» راوی گفت: «بعد حضرت صادق فرمود: به خدا قسم! رسیده به جایزه هائی که مانند جایزه های بندگان نیست.»

از فرمایش حضرت که فرمود: «من پنهان نکردم؛ برای این که نمی دانم.» درمی آید که علّت پنهان داشتن آن، وادار کردن مردم است به عبادت تمامی شب های شهر رمضان؛ چون اگر معلوم بود، اکتفا به عبادت همان شب کرده، جایزه لیله القدر را اخذ می کردند؛ ولی از فیض عبادت شب های دیگر محروم می ماندند و امّا در صورت معلوم نبودن، مقدّمتاً برای ادراک لیله القدر، همه شب ها را قیام به عبادت می نمایند.

در نتیجه، هم مستحقّ جایزه لیله القدر می شوند و هم مستحقّ جایزه های شب های دیگر؛ چون درهای رحمت در ماه مبارک، از هر جهت به روی بندگان باز است و ثواب اعمال آن هم هفتاد برابر سایر ماه ها است. مقصود اینست که از فرصت استفاده نموده و وقت را تفویت ننمایند. خداوند، توفیق ادراک فیض لایتناهی این ماه را به همه مؤمنین مرحمت فرماید.


[1]. محمّد بن على بن بابویه: ثواب الأعمال و عقاب الأعمال؛ ص65.