شنبه ۰۳ مهر ۱۴۰۰

از مرحوم آیت الله سید احمد زنجانی


گزیده الکلام…؛قوّت دیانت


قوّت دیانت

خیلى اتّفاق افتاده که توسّط خواب، کشف مطالب شده؛ چون عالم خواب هم یکى از طرق وصول به واقع است؛ امّا نه هر خواب و نه هر وقت، بلکه حسب آنچه که خداوند مصلحت بداند.

آقاى حاج عبّاسقلى مهدوى قزوینى زنجانى که فعلاً در قم مجاور است، نقل کرد که حاج ابراهیم عطّار زنجانى وفات کرد. آقاى حاج میرزا احمد زنجانى را وصىّ و مرا ناظر قرار داد و ما بعد از وضع مال الوصیّه، ترکه او را بین سه نفر دختر و مادر آن ها تقسیم کردیم. روزى یکى از دخترهاى او در یک مجلس روضه خوانى، به حال پریشانى شوهرش رقّت کرده، گریه کرده بود. از قضا، همان دم، در آن مجلس خوابش ربوده بود [و] در خواب، پدر خود را دیده بود. پدرش از او پرسیده بود که چرا این قدر گریه مى‏کنى؟ گفته بود: شوهرم پریشان شده؛ من غیر از این سه دانگ عمارت، مالک چیزى نیستم. پس اگر آن را بفروشم، زندگانى بر من سخت مى‏شود. پدرش گفته بود: من براى تو پول یک عمارت زیر فلان خم گذاشته‏ام، برو بردار. وى از خواب بیدار شده، همان دم خوابش را به مادرش گفته بود؛ مادرش تعبیر مى‏نموده. دختر گفته بود: تعبیر این خواب، پیدا کردن خود پول است. پس به اصرار دختر رفته زیر خم نگاه کرده، دیده بودند پنج کیسه پول است؛ در چهار کیسه‏اش، در هر یک، صد تومان نقره و در یکى، هشتاد و چند تومان. پس ما را خبر کردند، رفته، باز به ترتیب سابق پول را بین ورّاث تقسیم کردیم.

آن ها دیانتشان اقتضا کرده [که] تنها نخورده، حصّه دیگران را ردّ کرده‏اند. در عین حال که نادار بودند و راه این هم داشت که گمان کنند [که] پدر این وجه را به من داده؛ مع هذا، حصّه دیگران را داده[اند]. عمل به مقرّرات شرع، بسته به قوّت دیانت است؛ فرق بین دارا و نادار نیست.