پنجشنبه ۲۵ شهریور ۱۴۰۰

از مرحوم آیت الله سید احمد زنجانی


گزیده الکلام…؛ سفارش اکید اسلام به زکات


سفارش اکید اسلام به زکات

این زکات که خداوند در قرآن شریف، در هر چند ورق، اسم آن را برده و آن را با نماز، دوش به دوش آورده؛ ولى در خارج، وجودش خیلى کم است. حتّى لفظش هم از زبان مبلّغین اسلامى افتاده. مثلاً قم که از مراکز مهمّ دیانت است، هم در خودش مبلّغین زبردست و نکته ‏سنج دارد و هم از خارج مى‏آید؛ نگارنده، در پاى منبر همه‏ شان حاضر شده‏ام. این کلمه را از احدى از ایشان نشنیده ‏ام. با اینکه این موضوع، به قدرى مهمّ است که پیغمبر، مانعین آن را از مسجد بیرون کرد. و مخصوصاً پنج نفر را اسم برد: «پاشو ابن فلان! پاشو ابن فلان! از مسجد ما بیرون شوید و در اینجا نماز نخوانید؛ چون شما زکات نمى‏ دهید، گرچه آن ها در این اعصار، به مسجد هم قدم نمى‏ گذارند.

یکى گفت: فقرا و اغنیا، هر یک عیب دیگرى را مى‏ گویند؛ فقرا مى‏گویند: اغنیا زکات نمى ‏دهند و اغنیا مى‏گویند: فقرا نماز نمى‏ خوانند؛ ولکن هر دوى آن ها مى‏خواهند خر خودشان را از آب در گذرانند؛ و الّا دلشان به حال زکات و نماز نمى ‏سوزد. اسلام از هر دوى آن ها (مانع الزکاه و تارک الصلاه) بیزار است. اثر بیزارى اسلام، همان عداوتى است که در اثر جریان مرام اشتراکى در میان فقرا و اغنیاى مسلمان ها بروز نموده. آن ها مى‏ خواهند همه دارایى این ها را از دستشان بگیرند و این ها هم مى‏ خواهند همواره خود، در ناز و نعمت بگذرانند، بى‏آن که به حال فقرا، نیم نگاهى کنند؛ ولى اگر اسلام از آن ها برائت نجسته بود، این حرف ها در بین نبود؛ چون اسلام، حسابى در بین آن ها گذاشته، حقوقى قرار داده؛ اگر مردم، رعایت آن حقوق نمایند و با آن حساب رفتار نمایند، دیگر با هم اختلاف حسابى پیدا نمى‏کنند علاوه از این، منع زکات را آثار شوم دیگرى هم دارد؛ از جمله، قحطى است.