دوشنبه ۰۵ مهر ۱۴۰۰

از مرحوم آیت الله سید احمد زنجانی


گزیده الکلام …؛ مواجهه با آنچه از آن می گریزند


مواجهه با آنچه از آن می گریزند

گاهى اتّفاق مى ‏افتد که انسان مى‏ خواهد ردّ عیبى از خود بکند، همان ردّش آن را اثبات مى ‏کند. وقتى به یک نفر گفتند: تو عادت کرده‏اى به قسم خوردن به حضرت ابوالفضل (علیه‏السلام)؛ هى مى‏گویى: فلان مطلب چنین است، به حضرت ابى الفضل، یا چنین نیست، به حضرت ابو الفضل. گفت: تو دروغ مى‏گویى. من این‏طور نیستم، به حضرت ابى الفضل (علیه‏السلام).

مى‏گویند: یکى از رجال دولت، از یکى از اعاظم قم پرسیده بود که چرا قمّی ها، نوعاً کلمه را با مهملش ادا مى‏کنند؛ مثلاً مى‏گویند: قند مند، چاى ماى. گفته بود: همه این‏طور حرف نمى‏زنند؛ مگر بعضى از رعیّت معیّت این‏طور باشد؛ در جواب، برخورد بر آنچه که فرار از آن مى‏نمود.

نگارنده مى‏گوید: این‏گونه حرف زدن، در همه نقاط ایران متعارف است؛ نه اختصاص به قم دارد و نه به رعیّت معیّت. اعیان معیان نیز همین‏طور حرف مى‏زند وآن هم عیب نیست تا تبرّى از آن جسته، به گردن رعیّت معیّت انداخت.