دوشنبه ۰۵ مهر ۱۴۰۰

از مرحوم آیت الله سید احمد زنجانی


گزیده الکلام …؛ گاه بر زبان دیوانه حرف حکیمانه جاری شود


گاه بر زبان دیوانه حرف حکیمانه جاری شود

گاهى اتّفاق مى‏افتد که بر زبان دیوانه، حرفى جارى مى‏شود در نهایت متانت. وقتى در نجف، به دیوانه‏اى گفته بودند: چرا روزه مى‏خورى؟ گفته بود: «أخذ اللّه ما وهب وسقط ما وجب.» دیوانه‏اى، از مرحوم حاج شیخ طه، پول خواسته بود؛ حاج شیخ فرموده بود: تو دیوانه ای، نمى‏شود که به تو پول داد. او گفته بود: تو عجب فقیهى [هستى]! از دیوانه نمى‏شود پول گرفت، نه اینکه نمى‏شود پول به او داد. حاج شیخ خندید. فرموده بود: راست مى‏گویى. آن گاه، دست به جیب کرده بود که پولى به وى دهد، او به راه افتاده، گفته بود: از دیوانه نمى‏شود پول گرفت.

در قم، به دیوانه‏اى گفته بودند: روز ماه مبارک چرا نان مى‏خورى؟ گفته بود: «قال اللّه تعالی: «وجعلنا النهار معاشاً[1]».

بارى، از دیوانگان، حرف‏هاى جا افتاده، به ندرت اتّفاق مى‏افتد؛ چنان که از عقلا و بزرگان نیز عکس آن. پس، میزان در وزن کلام، حال خود کلام است، نه حال متکلّم.


[1]– سوره نبأ، آیه11.