یکشنبه ۰۴ مهر ۱۴۰۰

بیانات


گلِ بى خار


گلِ بى خار

[به مناسبت دهم صفرالمظفر سالروز وفات مرجع بزرگ شیعه آیت الله العظمی حاج سید عبدالهادی شیرازی “قدّس سرّه”(م1382ق)]

آقاى اخوان مرعشى از مرحوم آسید عبدالهادى شیرازى نقل مى‏کرد:

وقتى آسید عبدالهادى از سامرا به نجف آمد، در صحن امیرالمؤمنین علیه السلام در بقعه‏اى که میرزاى شیرازى مدفون است، سکنا کرد. مرحوم آخوند ظاهراً در همان‏جا به دیدن ایشان مى‏آید و دستور مى‏دهد که در مدرسه خودش به ایشان حجره بدهند. این قضیه مربوط به سنه 1324ق است؛ زمانى که مرحوم آسید عبدالهادى نوزده ساله بود.

آسید اسماعیل (پدر آسید عبدالهادى) خیلى موجّه بود و میرزاى شیرازى او را به عنوان مرجع بعد از خودش تعیین کرده بود، منتها در سال 1305 یعنى هفت سال قبل از وفات میرزا از دنیا مى‏رود و مرجعیت به دیگران منتقل مى‏شود. آسید عبدالهادى هم در سال وفات پدر به دنیا مى‏آید. از این جهت آسید عبدالهادى مورد عنایت مرحوم آخوند بود.

آسید عبدالهادى شیرازى حدود هفت سال با مرحوم آسید ابوالحسن اصفهانى در تعلیقه بر “نجاه العباد” همکارى کردند و خود ایشان گفته بود: در موارد متعددى نظر ایشان را برگرداندم و در موارد متعددى هم من از ایشان استفاده کردم و قبل از اینکه در این جلسه شرکت کنم، نمى‏دانستم مرحوم آسید ابوالحسن این طور بر فقه مسلط است.