در مسافرت شرعی با رسیدن به حد ترخص، نماز شکسته می‌شود؛ ولی بطلان روزه با خروج از شهر است. همچنین در بازگشت از سفر با رسیدن به حد ترخص، نمازش تمام است، ولی تا به وطن نرسیده نمی‌تواند قصد روزه کند.

خیر.

در فرض سؤال که از شب نیت سفر داشته، اگر هنگام اذان صبح در وطن یا جایی باشد که روزه صحیح است مسافرت پیش از ظهر جایز نیست، مگر آنکه سفر لازم باشد.

باید علاوه بر قضا، کفّارۀ روزه‌هایی را هم که نگرفته بجا آورید و به خاطر تأخیر در قضا، برای هر روز یک مدّ طعام هم بدهید. البته اگر از روی غفلت یا به خاطر ندانستن مسأله خیال می‌کردید این کار جایز است، کفّارۀ افطار عمدی لازم نیست.

معصیت کرده ولی روزه‌اش صحیح است؛ البته احتیاط مستحب آن است در هر دو صورت قضای آن روزه را هم بجا آورد.

اگر سرم نزدن برایش ضرر دارد یا موجب مشقت شدید است، می‌تواند سرم بزند و روزه‌اش صحیح نیست. در غیر این صورت باید روزه‌اش را بگیرد و سرم نزند.

ترتیب لازم نیست. البته باید قضای روزه‌های سال آخر را قبل از ماه رمضان بجا آورید.

در فرض سؤال، افطار عمدی جایز نیست، خواه پیش از ظهر باشد، خواه بعد از ظهر؛ و اگر بعد از عصر افطار کرده، باید به ده مسکین، هرکدام یک مد طعام بدهد، و اگر نمی‌تواند سه روز روزه بگیرد. اگر بعد از ظهر و قبل از عصر افطار کند نیز بنابر احتیاط همین حکم را دارد. ولی افطار قبل ازظهر کفّاره ندارد؛ هر چند برای تأخیر روزۀ قضا تا ماه رمضان بعد، باید یک مد طعام نیز به مسکین بدهد.

در فرض سؤال، باید مقداری از روزه‌ها را که می‌داند قضا شده، بجا آورد؛ بلکه بنا بر احتیاط، حداکثر مقدار محتملی که حجت دارد بر وی واجب شده ولی نمی‌داند آنرا بجا آورده یا نه قضا نماید، و در مواردی که یقین دارد بدون عذر با مفطرات موجب کفّاره، افطار کرده باید کفّاره هم بدهد. البته اگر بداند نیت روزه کرده و شک دارد در بین روز روزه‌اش را باطل کرده، می‌تواند بنا بر صحت روزه بگذارد.

با صدق مسکین بر آن‌ها مانعی ندارد؛ ولی باید به هر مسکین یک مدّ طعام تملیک کند. (مسکین کسی است که زندگی را از فقیر سخت‌تر می‌گذراند.)