تم محرم
در برخی از مسائل ازدواج و معاملات (مانند رمز ارز و ...) به‌عنوان رجوع به فالأعلم یا رجوع به مساوی، مطابق نظر مرحوم آیت‌الله‌العظمی شبیری زنجانی «رضوان الله علیه» عمل کرده‌ام. حال بعد از رحلت ایشان می‌توانم طبق همان رویه عمل نمایم؟ در مسائل دیگر چطور؟
در مسائلی که پیش‌تر بر اساس فتوای ایشان عمل کرده‌اید، بلکه در دیگر مسائلی که بنای بر تقلید از آن مرجع متوفّی در ظرفِ نیاز داشته‌اید، بقای بر تقلید جایز است؛ در غیر این موارد، مسئله دارای تفصیل است.
با توجه به ارتحال آیت‌الله‌العظمی شبیری زنجانی (رضوان الله علیه)، تکلیف ما نسبت به باقی ماندن بر تقلید از ایشان چیست؟
با توجه به فتوای مرجع فقید (رضوان‌الله‌علیه) و لحاظ فتاوای مراجع معظم تقلید در مسأله‌ی بقای بر میّت: چنانچه مکلّف، مجتهد متوفّی را از حیث اعلمیت، با مجتهدینِ حیّ، مساوی یا اعلم بداند، بقای بر تقلید از ایشان واجب است.
- آیا مطالعه نوشتار یا کتبی که باعث تحریک شهوت می‌شود، در صورتی که خواننده اطمینان دارد با مطالعه آنها دچار گناه نمی‌شود، اشکال دارد؟
بله، اگر محتوای آن موجب تحریک شهوت برای نوعِ مردم باشد، جایز نیست.
گاهی مردم وسایلی همانند سماور و یا ظروف آشپزخانه برای حسینیه نذر می‌کنند که حسینیه نیازی به آنها ندارد. آیا می‌توان آنها را فروخت و صرف مخارج دیگر حسینیه کرد؟
اگر این وسائل وقف حسینیه نشده‌اند و صرفاً جزو اموال حسینیه هستند، متولی شرعی حسینیه، می‌تواند طبق صلاح حسینیه ، اقدام به فروش نماید. در فرض وقف بودن، اگر امیدی به استفاده از آنها در جهت وقف در آینده نباشد، باید به نزدیکترین چیزی که در نظر واقف بوده، تبدیل شود.
آیا جایز است مداح يا سخنران در مجلس عزاى حسينى مطالبى را به‌عنوان زبان حال بگويد؟ تا چه حد می‌توانند مطالبي كه علم به وقوع آن ندارند را مطرح كنند؟
فی حد نفسه اشکال ندارد. اما باید دقت نمود که از حقیقت خارج نشده و مقام و منزلت اهل‌بیت علیهم‌السلام رعایت شود. چنانکه در موارد غیر جزمی به‌گونه‌ای مطرح شود که مخاطب احتمالی بودن مطلب را درک نماید.
آیا جایز است برای برگزاری هیئت، از روحانی و منبری استفاده نکرد و فقط به دعوت از مداح اکتفا نمود؟
برگزاری مجالس بدون روحانی و منبر، و منشأ و مقدمه راهی است که باعث دورنگه داشتن مردم از تعالیم اهل‌بیت علیهم‌السلام می‌شود. منبر و مجلس حضرت سیدالشهداء علیه‌السلام مکان آموزش افراد است و قسمت مهمی از اعتقادات مردم به همین تبلیغات اهل منبر مرتبط است.
آیا حکم نماز و روزۀ مسافر در حدّ ترخص تفاوت می‌کند؟
در مسافرت شرعی با رسیدن به حد ترخص، نماز شکسته می‌شود؛ ولی بطلان روزه با خروج از شهر است. همچنین در بازگشت از سفر با رسیدن به حد ترخص، نمازش تمام است، ولی تا به وطن نرسیده نمی‌تواند قصد روزه کند.
شخصی در سفر بوده و قصد داشته پیش از ظهر به وطن برسد و نیت روزه کند، ولی در بین راه سهواً چیزی می‌خورد. آیا می‌تواند آن روز را روزه بگیرد؟
خیر.
آیا انسان می‌تواند در ماه رمضان از شب نیّت سفر کند و صبح به مسافرت برود، در حالی که می‌داند قبل از ظهر به وطن برمی‌گردد و نیت روزه می‌کند؟
در فرض سؤال که از شب نیت سفر داشته، اگر هنگام اذان صبح در وطن یا جایی باشد که روزه صحیح است مسافرت پیش از ظهر جایز نیست، مگر آنکه سفر لازم باشد.
دو سال اول بلوغ روزه نگرفتم. حال، وظیفه‌ام چیست؟
باید علاوه بر قضا، کفّارۀ روزه‌هایی را هم که نگرفته بجا آورید و به خاطر تأخیر در قضا، برای هر روز یک مدّ طعام هم بدهید. البته اگر از روی غفلت یا به خاطر ندانستن مسأله خیال می‌کردید این کار جایز است، کفّارۀ افطار عمدی لازم نیست.