آیا کسی که روزۀ کفّاره را عمداً افطار میکند، باید کفّاره بدهد؟
کفّاره ندارد؛ هر چند شکستن روزه بعد از ظهر جایز نیست.
به علت عادت ماهانه هفت روز از روزههای سال گذشتهام قضا شد. به امید قضا کردن آن در زمانی که هوا خنکتر باشد، آنها را قضا نکردم؛ امّا پیش از آنکه روزههایم را بگیرم حامله شدم و چون روزه برای سلامتیام ضرر داشت نتوانستم آن روزهها را تا ماه رمضان جدید بگیرم.حال، چه وظیفهای دارم؟
باید برای هر روز یک مد طعام به مسکین بدهید و بعد از برطرف شدن عذر هم قضا کنید.
اگر به جای گندم و نان، قیمت آن را به عنوان کفّارۀ روزۀ سالهای گذشته بپردازیم، باید قیمت فعلی لحاظ شود یا قیمت همان سالها کافی است؟
در کفّاره باید خود یک مد طعام به مسکین داده شود و پرداخت پول آن کفایت نمیکند، مگر اینکه او را وکیل کند که با این پول برای هر روز یک مد طعام بخرد. درهرصورت باید کفّاره بهحساب گندم و مانند آن حدود نهصد گرم باشد. بنابراین کسی که میخواهد مبلغ آنرا بپردازد باید مبلغ را به قیمت کنونی آن بپردازد.
اگر کسی نمیدانسته باید قضای روزۀ ماه رمضان را تا ماه رمضان سال بعد بگیرد و قضای روزههایش را تا ماه رمضان سال بعد نگرفت؛ آیا باید کفّارۀ تأخیر بپردازد؟
بله، کفّارۀ تأخیر لازم است.
افرادی که شغل سنگین و طاقت فرسا دارند و اگر روزه بگیرند قادر به کار و تأمین معاش نیستند و از طرف کارفرما اخراج میشوند، تکلیفشان چیست؟
اگر ترک این شغل برایشان مشقت شدیده دارد، فعلاً تکلیفی ندارند، ولی باید تا ماه رمضان بعد آن را قضا کنند.
آیا زن میتواند با وجود امکانات (شیر خشک، شیر پاستوریزه، و غیره) در مورد تغذیه کودک شیرخوار، روزۀ خود را افطار کند؟ و چنانچه افطار نمود و تا ماه رمضان آتی روزههای گذشته را قضا نکرد، آیا کفّارۀ او از لحاظ تأخیر، مضاعف نیز خواهد شد یا نه؟
افطار وی حتی اگر بتواند از راهی دیگر بچه را سیر کند، جایز است؛ ولی باید برای هر روز یک مد طعام به مسکین بپردازد و اگر روزهها را تا ماه رمضان بعد نگرفت، کفّاره تأخیر نیز بر او واجب است.
مسافری که پنج روز مانده به آخر ماه رمضان قصد اقامت ده روز در محلی میکند، روزهاش چگونه است؟
روزۀ او صحیح است.
نظر به اینکه بعضی دو وطن دارند و نماز و روزۀ آنها در دو محل مذکور تمام است، در چه صورت مسافرت بین این دو، به صحت روزۀ آنان ضرر نمی رساند؟
اگر کثیر السفر باشند یا شروع سفر بعد از ظهر باشد یا در حالی که در راه امساک کرده اند، قبل از ظهر خود را به وطن بعدی برسانند و با رسیدن به وطن، نیت روزه داشته باشند؛ روزهشان صحیح است. همچنین است اگر در شب احتمال مسافرت را نمیدادهاند، حتی اگر پیش از ظهر اتفاقاً به این سفر رفته باشند. در هر صورت اگر فاصلۀ دو وطن کمتر از هشت فرسخ است، با مسافرت بین دو مکان، سفر شرعی محقق نمیشود؛ لذا نماز تمام و روزه صحیح است.
در شکهایی که نماز را باطل میکند (مثلاً شک در رکعات نماز دو رکعتی) چهقدر باید فکر کرد تا بعد از آن اگر به نتیجه نرسید، رها کردن نماز جایز باشد؟
تا مأیوس نشده یا صورت نماز بههم نخورده نماز را نشکند.
کسی که وظیفهاش وضو گرفتن به کمک دیگری بوده است ولی به واسطۀ ندانستن مسأله، تیمم کرده و نماز خوانده است، آیا نمازهای او صحیح است یا باید آنها را اعاده نماید؟
باید اعاده کند.
