تم محرم

خیر. افطار برای افراد پیر در صورت مشقت جایز است؛ ولی برای دیگران باید مشقت بهگونه ای شود که از ادامۀ روزه بر جان خود بترسند یا روزه برایشان ضرری باشد یا غیرقابل تحمل شود.

اگر شکش موجب شده بترسد، نباید روزه بگیرد

اگر ضعف و ناتوانی مانع روزه است، باید مقدمات لازم جهت روزه گرفتن را -هر چند به اینکه خود را تقویت نماید- فراهم نماید؛ و همچنین است بنا بر احتیاط مستحب، اگر مریضی مانع روزه است.

افطار کردن برای مسافر دو شرط دارد؛ یکی اینکه از شب احتمال مسافرت قبل از ظهر را بدهد و دیگری اینکه قبل از ظهر، به سفر برود. اگر یکی از این دو شرط منتفی شود، روزهاش صحیح است. البته اگر هنگام اذان صبح در مسافرت باشد روزه نیست و میتواند مفطرات روزه را مرتکب شود.

اگر بعد از ظهر از ماندن در آنجا منصرف شود، چنانچه یک نماز چهار رکعتی ادایی خوانده باشد، تا وقتی که در آنجاست روزههایش صحیح است و باید نمازهای خود را تمام بخواند؛ و چنانچه نماز چهار رکعتی ادایی نخوانده باشد، روزۀ آن روزش صحیح است ولی روزهای بعد را نمیتواند روزه بگیرد.

اگر در هنگام اذان صبح، به قصد سفر شرعی، خارج از وطن باشد و به مسافت شرعی برود -که مجموع رفت و برگشت حدود چهل کیلومتر است- و در این سفر پس از اذان صبح، کاری که روزه را باطل میکند انجام دهد، نسبت به روزۀ آن روز تکلیفی ندارد و تنها باید قضای آن را بجا آورد.

واجب است روزۀ خود را بگیرید. اطاعت از شوهر در این موارد، حرام است.

به صورت علنی حرام و در غیر این صورت هم بنا بر احتیاط برای روزه دار جایز نیست، و چنانچه روزه دار در ماه رمضان از دخانیات استفاده کند، بنا بر احتیاط در بقیۀ روز از کارهایی که روزه را باطل میکند خودداری نماید و روزۀ آن روز را نیز قضا کند.

گاز اکسیژن روزه را باطل نمیکند.

روزهاش باطل است و قضا دارد ولی کفّاره ندارد.